Blog

Ένας ήρωας Ήταν τόσο άμυαλος, ο φτωχός νέος,Έκανε τους υπερόπτες να χαμογελούν-Αυτοί δεν γνώριζαν ότι είχε φτεράπου μεγάλωναν και δυνάμωναν διαρκώς∙Ούτε ότι το δάφνινο στεφάνι

Δουβλίνο Γκρίζο τούβλο πάνω σε τούβλοΠομπώδη μπρούτζινα αγάλματαΣε σκοτεινά βάθρα-Ο΄ Κόνελ, Γκράταν, Mουρ-Ρυμουλκά ζυθοποιείων και κύκνοιΣτο περιφραγμένο με κάγκελα ρεύμαΓυμνά κόκκαλα στο φεγγίτηΠεινασμένης εξώπορταςΑπαλός άνεμος

Αίτηση των Κυριών που ζητούν από τους Κυρίους να επισκευάσουν τους δρόμους τους Κύριοι της κώμης ΜπάλισανονΕσείς που βαδίζετε με μπότεςελάχιστα σας απασχολείπόσο η βρωμιά

Το ύστατο ρόδο του θέρους Να, το ύστατο ρόδο του θέρουςΈμεινε ν΄ανθίζει μόνο·Όλοι οι αγαπημένοι του σύντροφοιΞεθώριασαν και χάθηκαν·Κανένα λουλούδι του κύκλου τουΚανένα μπουμπούκι δεν

Από πάνω ψηλά Mια μονάχη σταχτιά ερωδίναΣτη φωλιά της, στο σπίτι πετάΕπάνω από νερά ταραγμέναΈχουν πιάσει φωτιά δυτικά,Όπου ένα πορτοκαλί φεγγάριΡαχατεύει σε αεράκι ελαφρό,Καθώς το

Όλα θα πάνε καλά Πώς να μην είμαι ευτυχής όταν αναλογίζομαιότι τα σύννεφα έξω από το παράθυρο της σοφίταςαραιώνουνκαι η πλημμυρίδα αντιφέγγει στην οροφή;Θα πεθαίνουν,

Η γερόντισσα των δρόμων Aχ, και να είχα ένα σπιτάκι!Τη γη να ορίζω, τη θέση του, τα πάντα!Το σωριασμένο πάνω στη φωτιά χορτάρι,Τη θημωνιά της

Καθρέφτης το Φεβρουάριο Η μέρα χαράζει με άρωμα μούχλας και βροχής,οργωμένου εδάφους, σκοταδιασμένων δέντρων,ψυχρού αέρα κρεβατοκάμαρας.Kάτω από το θαμπό φως της λάμπας,μισοντυμένος- το κεφάλι μου

Τα απομνημονεύματα ενός πεσόντα κότσυφα Τους άρεσα όταν πετούσακαι είχα το σθένος να σφυρίζω και να τραγουδώ,αλλά τώρα που είμαι στο χωμάτινο κρεβάτικανείς δεν έρχεται