Υψηλή προσκεκλημένη Όταν αναδύεσαιαπό το προσωπικό μου βίωμαως άλλη Κυπρίδαγελαστή και πρόσχαρηυψηλή προσκεκλημένη της μνημοσύνηςκαι πλημμυρίζεις την κρύπτη με φωτόνιανοιώθω πλήρης και καλοδιάθετοςόπως για παράδειγμαόταν
Τα απομνημονεύματα ενός πεσόντα κότσυφα Τους άρεσα όταν πετούσακαι είχα το σθένος να σφυρίζω και να τραγουδώ,αλλά τώρα που είμαι στο χωμάτινο κρεβάτικανείς δεν έρχεται
Ο πίνακας Κάτω από τη χορευτική σκιά δενδρώδουςτριανταφυλλιάςένα μικρό από φίλντισι κορίτσιμαδά ρόδινα φύλλα και λευκάμε νύχια πράσινα γυαλιστερού νεφρίτη. Τ’ άλικα φύλλα πέφτουν πάνω
Η πλάνη της πανσελήνου Ένα ζευγάρι αμέριμνοαπολαμβάνει την πανσέληνοπου υψώνεται αργοσαλεύονταςστο μολυβένιο θόλοκαι καταυγάζει το μελάνι του Κορινθιακού.Θαρρούν ότι μοιράζονταιτην όψη μιας χρυσής ακεραιότητας,ενώ αν
Καραντίνα Τη ζοφερότερη ώρα της αθλιώτερης εποχήςΤου χειρότερου χρόνου ολόκληρης της ανθρωπότηταςΈνας άντρας ξεκίνησε από το εργαστήριμε τη γυναίκα του.Οδοιπορούσε, βάδιζαν μαζί, κατά το βορρά.Η
Στη μνήμη της μητέρας μου Δεν πιστεύω ότι κείτεσαι μέσα στον υγρό πηλόΤου κοιμητηρίου του Μόναγκαν,Σε θωρώ να βαδίζεις τον κατηφορικό δρομίσκοανάμεσα στις λεύκες προς
Ο Γλύπτης Χτυπά τη σμίλη με το σφυρί και πάει λέγοντας.Οι δισταγμοί και οι βεβαιότητεςαποτυπώνονται στην υλικότητα.Κάθε φορά που πέφτει μια φλούδαo γλύπτης κοιτά το
Δύο Ζούσαν μαζί.Άγγιζε η μία την άλλη.Χαίρονταν την ελευθερίατου αρχέγονου τοπίου.Δυο τρέμουλαΔυο πινελιέςΔύο κραυγές ουρανομήκεις.Πάσχιζαν να ισορροπήσουνστη λεπτή γραμμή που χώριζε-ακόμη χωρίζει-την ελαφρότητα του παιχνιδιούαπό
Γιατί βαθιά μου δόξασα Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γηκαι στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου